24. nov, 2016

Geschreven door Ingrid Vente, medeoprichter van Zorgen doen wij Samen en vrijwilliger in een Hospice

 

Woest trek ik de vaatwasser open. Op dit moment komt niet alleen het stoom uit de vaatwasser.

Wat voel ik me machteloos!

Even hiervoor zat ik met een collega en een van onze gasten in de woonkamer. Gezellig over koetjes en kalfjes te praten.

Ineens sloeg bij onze gast de stemming om. En niet een beetje maar 180 graden de andere kant op! Dit is te verklaren daar het past bij het ziektebeeld van onze gast. Neemt niet weg dat het bloed onder mijn nagels vandaan gehaald werd op dat moment. Ik heb een aantal trainingen gehad hoe om te gaan met dit soort situaties. Alleen, ik kon er niks mee! Zo zat ik in mijn emotie.

De keuken bood even een veilige plek.

Natuurlijk weet ik dat deze gast de uitspraken niet meent en er waarschijnlijk niet bewust van is. Maar wat kwamen ze binnen!

En dan is het zo fijn dat je er niet alleen voorstaat.

Toch heeft het me wel aan het denken gezet. Wat mag en kan je als organisatie verwachten van je vrijwilligers?

Want nu gaat het over verbaal geweld maar het zou natuurlijk ook fysiek geweld kunnen zijn, wat dan?

Ik snap dat je denkt dat dit een incident is maar ik merk dat we de laatste tijd veel meer gasten krijgen die extra en specifieke zorg nodig hebben.

Ik ben dus ook heel blij dat het hospice er zorg voor draagt dat we ons kunnen laten scholen. Zal ook elke vrijwilliger aanraden dit te doen. Kennis is macht zeg ik dan maar.

En die onmacht? Heb begrepen dat ook professionals hier wel eens last van hebben. Hoe lekker is het dan dat je even de vaatwasser kunt uitruimen!



Ingrid



www.zorgendoenwijsamen.nl

www.facebook.com/zorgendoenwijsamen.nl