3. nov, 2016

Geschreven door Lisette Radsma, eigenaar en oprichter van Zorgen doen wij Samen

 

Het is nog vroeg in de ochtend als mijn telefoon gaat. Op zo'n tijdstip dat iemand alleen maar belt als er wat aan de hand is. Het is Jannie, een cliënt. Ik hoor aan haar dat er inderdaad iets is. Met een bibberige stem vertelt ze dat ze uit bed is gevallen en niet meer overeind komt.

Gelukkig woont ze vlakbij en ben ik binnen 10 minuten bij haar. Ze ligt tussen haar bed en nachtkastje en ik zie meteen dat het foute boel is. Ze wijst naar haar linkerheup en heeft veel pijn. Ik controleer of er behalve de pijnlijke heup verder nog wat aan de hand is (gelukkig is dit niet het geval voor zover ik dat kan waarnemen), doe een kussen onder haar hoofd, stabiliseer haar heup en been d.m.v. een opgerolde deken en leg haar dekbed over haar heen zodat ze niet verder afkoelt.

“Waarom help je mij niet overeind?” vraagt Jannie. Meteen geeft ze er zelf antwoord op. “Het is niet goed hè? Je denkt dat ik misschien mijn heup heb gebroken” vervolgt ze met haar bibberstem. Ik zeg dat het zou kunnen en dat ze daarom naar het ziekenhuis moet. Ik zie haar nog witter worden. Zachtjes zegt ze dat het dan maar moet. Ik ga naast haar op de grond zitten en bel 112. Nadat ik heb opgehangen en de voordeur open heb gezet, vraagt Jannie of ik wel met haar mee ga naar het ziekenhuis. “Natuurlijk ga ik met je mee, ik laat je echt niet alleen gaan!” “Gelukkig!” verzucht ze. Terwijl ik snel wat spullen voor haar inpak en haar ondertussen aan de praat houd, zie ik haar mij met grote ogen volgen. “Wat doe je nou? Ik blijf daar niet hoor” en knikt naar het stapeltje nachtgoed wat ik in mijn hand heb. “Voor alle zekerheid” zeg ik rustig en geef haar een knipoog als ik er achteraan zeg“beter mee verlegen dan om verlegen.”

Nadat ik de tas heb ingepakt, ga ik weer naast Jannie op de grond zitten. “Waardoor viel je?” vraag ik. “Ja stom......ik stond te snel op. Ik moest zo nodig naar de wc, werd duizelig en viel op de grond. Gelukkig kon ik nog net bij de telefoon op het nachtkastje om jou te bellen”.

Terwijl we samen op de grond wachten op de ambulance neem ik met Jannie door wie ik voor haar moet bellen zodat die op de hoogte zijn, voor het geval ze in het ziekenhuis moet blijven. “Oh en Tommie dan?”, ze wijst naar de oude dikke rode kater die op de vensterbank onverstoorbaar ligt te slapen. “Komt goed” zeg ik, “maak je daar maar geen zorgen om, dat wordt ook geregeld”.

Jannie had inderdaad een gebroken heup en werd geopereerd. Na ontslag uit het ziekenhuis bleef ik een paar nachten bij haar slapen omdat ze nog niet alleen durfde te zijn, verzorgde ik een aantal weken haar operatiewond, deed boodschappen en kookte ik haar warme maaltijden.

Dit is jaren geleden toen ik als zzp-er in de zorg werkte en zal dit nooit vergeten. Ik was erg blij dat ik wat voor Jannie kon betekenen en krijg nog steeds kippenvel bij het idee dat het ook anders had kunnen aflopen.

Indertijd waren er gelukkig een stuk minder valincidenten in een thuissituatie dan tegenwoordig. Het is zelfs zo dat het aantal ouderen dat overlijdt door een val flink is gestegen in de afgelopen 10 jaar. Dit heeft onder andere te maken met de veranderende wetten waardoor ouderen langer thuis moeten blijven wonen.  

Daarom is preventie erg belangrijk en draagt ZdwS daar graag een steentje aan bij dmv de dienst Valpreventie aan te bieden. Deze dienst bestaat uit een huisbezoek met oriënterend gesprek, waarna een valrisico-inventarisatie met advies op maat wordt gegeven. Samen met ons bepaalt u wat er gaat gebeuren om uw valrisico te verminderen. Zorgen doe je immers samen!

Meer hierover weten? Neem dan contact met ons op; bel 0651578326 of mail lisette@zorgendoenwijsamen.nl

 

 

 

www.zorgendoenwijsamen.nl

www.facebook.com/zorgendoenwijsamen.nl