23. sep, 2016

Geschreven door Lisette Radsma, eigenaar en oprichter van Zorgen doen wij Samen

 

Jan was een aardige, niet erg spraakzame weduwnaar. Eén keer per week zette ik zijn medicatie uit en hielp hem met zijn administratie omdat hij erg slecht kon zien. Verder had hij tafeltje-dek-je, 1x per week kwam er een dame van de thuiszorg om schoon te maken, zijn haar werd 1x in de maand door een thuiskapper geknipt en zijn dochter kwam elke zaterdag langs met boodschappen. Dit waren zijn enige contacten. Verder kwam hij alleen maar buiten als het echt niet anders kon en dan samen met zijn dochter.

 

Als ik bij meneer naar binnen stapte viel mij de stilte op. Behalve de buitengeluiden, het geslof van zijn sloffen en het getik van de grote staartklok was er geen geluid.

Op het dressoir geen foto's van familie, alleen van zijn overleden vrouw met een kaarsje ernaast. Verder geen plantje of bloemetje in huis en er hing, op een spiegel en die staartklok na, niks aan de muur.

 

Echte gesprekken had ik nooit met hem. Ik probeerde het wel door open vragen te stellen, maar meneer bleef kort van stof. Hoe ik mijn best ook deed, ik kon hem niet verleiden tot een gesprek.

 

Een vrolijke indruk maakte hij niet, maar ook geen verdrietige. Altijd zag ik hem in dezelfde gemoedstoestand. Zijn dagen vulde hij met lezen, sigaren roken en het acht uur journaal.

 

Ik vroeg mij af of hij in een sociaal isolement zat en eenzaam was, maar om hem dat nou te vragen?! Ik zou er niets wijzer van zijn geworden, aangezien hij meestal niet meer dan drie woorden sprak. Ik besloot daarom zijn dochter te bellen.

 

Op mijn vraag of zij de indruk had of haar vader eenzaam was zei ze stellig: “mijn vader is op zijn manier gelukkig en niet eenzaam. Hij is een soort van kluizenaar en hij vindt het prima zoals het is”

 

Dit was een eyeopener voor mij; eenzaamheid is een gevoel, dus waar de één tevreden mee is, kan voor de ander te weinig zijn. In mijn ogen was Jan eenzaam, terwijl hij dat dus niet was.

 

Voor Jan was het belangrijk om continuïteit te bieden zodat hij zijn leven kon leven waar hij zich prettig bij voelde. Tot aan zijn overlijden heeft hij zo geleefd. Zijn uitvaart was precies zoals hij wilde. Sober, zonder muziek en bloemen, in aanwezigheid van zijn dochter, ik en de andere zorgverleners. Voor een buitenstaander was het een eenzame begrafenis, maar wij wisten wel beter, voor Jan was het goed zo.

Lisette

 

www.zorgendoenwijsamen.nl

www.facebook.com/zorgendoenwijsamen.nl