15. sep, 2016

Geschreven door Ingrid Vente, medeoprichter van Zorgen doen wij Samen en vrijwilliger in een Hospice

 

Als je bij een hospice werkt, kom je er misschien wat vaker mee in aanraking dan gemiddeld, begrafenissen. Niet dat ik ze allemaal bezoek hoor maar er is een groepje vrijwilligers die dat wel doen. Dit zodat er vanuit het hospice ook altijd iemand aanwezig is bij het allerlaatste afscheid.

 

De afgelopen periode ben ik er naar twee geweest. Ondanks dat we onszelf heel modern en vooruitstrevend vinden, blijven die begrafenissen toch een raar toneelstuk.

 

Dat toneelstuk begint al bij “de voorbereiding”. Ik kom de nodige begrafenisondernemers tegen en wat me opvalt, is dat het (nog steeds) een stijve bedoening is. Serieuze mannen in donkere pakken met grote tassen die de boel komen regelen. Natuurlijk moeten er zaken geregeld worden maar wat mij betreft mag dat wel meer als mens gebeuren in plaats van als onderneming.

 

Op de uitvaart zelf, zijn het diezelfde pakken die het woord nemen en zorgen dat de dienst goed verloopt. Serieus maar vooral zakelijk. Misschien is dit de enige manier om dit werk vol te blijven houden hoor, geen idee. Ik weet wel dat het soms ook anders kan. Jaren geleden overleed een collega van mijn man na een tragisch motorongeluk. De jonge vrouw was naar het crematorium begeleid door de motorclub, indrukwekkend om mee te maken. De uitvaartleider stond voor een zaal waar echt niemand meer bij kon, zo druk was het. Hij keek eens rond en begon de dienst met de (voor mij) legendarische woorden: “ Wat een klotezooi is dit, het is prachtig motor rij weer en dan staan we hier met z’n allen binnen” Je voelde op dat moment een zucht van ontspanning / opluchting door de zaal gaan. De druk was eraf en er ontstond ruimte voor een ieder om zichzelf te zijn. Dit was niet ingestudeerd, dit was uitstekend aangevoeld!

 

Kinderen werken ook vaak ontwapenend, die zeggen namelijk wat ze denken en vragen zich niet af of dit wel “politiek correct” is. Ooit een uitvaart meegemaakt van een jonge jongen wiens broertje van 6 de hele dienst met wasco op de kist aan het tekenen was. Mensen achter mij vonden het schandalig! Dat hij überhaupt bij de dienst aanwezig was! Waarom niet? Doodgaan hoort bij het leven. Mijn buurvrouw vertelde dat haar zusje, die op twee jarige leeftijd verdronken is, in de huiskamer stond opgebaard en het hele dorp daar afscheid kwam nemen. Zij was toen elf. Tot op de dag van vandaag is ze haar ouders daar dankbaar voor.

 

De laatste dienst waar ik geweest ben, was op een prachtige locatie. Ook de zaal was zo ingericht dat ik er zonder problemen mijn bruiloft zou willen vieren. Wat dan mooi is van tegenwoordig, is dat je een power point presentatie kunt maken van bijvoorbeeld familie foto’s. Dit gaf een mooi beeld van het leven van de overledenen. Uiteindelijk eindig je dan toch met dat kopje koffie en wacht je tot het moment daar is om afscheid van de familie te nemen. En ik kan het dan niet laten om een gek gezicht te trekken naar de kleinkinderen die het toch echt allemaal te lang vonden duren. Toen ik na het afscheid nemen buiten nog even stond te roken met een collega, kwamen ze aanrennen. Even ontladen. Dat we best buiten hadden kunnen gaan zitten want het was super mooi weer! Dat opa nu in de brand ging en dat een van de hun ruzie had met mama. “Hoezo dan?” vroeg ik. De kleinzoon vertelde dat hij aan mama had gevraagd of hij niet een botje van opa mee naar huis kon nemen. Dit was geen optie geweest en daar was hij het niet mee eens. Ik probeerde er nog een politiek correct verhaal van te maken door te zeggen dat opa dan niet meer compleet zou zijn. Dat was onzin want opa ging toch in de brand. Tja, geen spelt tussen te krijgen. Toen heb ik maar gevraagd welk botje er dan mee naar huis zou gaan. “ Het hoofdbot ” riep hij trots. “Dan kan ik hem elke avond welterusten wensen”.

 

Wat zou het toch fijn zijn als we als volwassenen op deze ontwapende manier over doodgaan zouden kunnen praten, niet vanuit denken wat hoort maar vanuit voelen wat goed voelt. Doodgaan hoort er nou eenmaal bij.

Ingrid

www.zorgendoenwijsamen.nl

www.facebook.com/zorgendoenwijsamen.nl