18. aug, 2016

 

Geschreven door Lisette Radsma oprichter en eigenaar van Zorgen doen wij Samen

 

Ik was werkzaam als zorgcoördinator bij een thuiszorgorganisatie. Na een half jaar bleek toch echt dat ik geen kantoormens was. Eigenlijk wist ik dat al, maar wilde graag de uitdaging aangaan om deze kant van de thuiszorg mee te maken. Het gaf mij geen voldoening om veelal telefonisch of per mail contact te hebben met zorgmedewerkers en cliënten. Ik miste het directe contact. Dan toch maar weer terug de werkvloer op. Misschien was een klein zorgcentrum wel wat voor mij. Ik hou van kleinschaligheid, korte lijntjes waardoor er een beter contact en samenwerking is. Toevallig was er bij mij in de buurt zo'n zorgcentrum en ik kon een paar dagen mee lopen ter oriëntatie. Het was een desillusie. Na drie dagen zat ik huilend van boosheid en frustratie op de fiets naar huis om daar nooit meer terug te komen. “Lastige” bewoners werden in hun stoel of bed vastgebonden, er werd bezuinigd op incontinentiemateriaal en de kleding van een bewoner werd niet regelmatig verschoond omdat familie de was niet deed. En dat in het jaar 2005......

 

Ik ben van mening dat ergens tegenaan schoppen geen zin heeft als je er verder niks mee doet. Dus welk aandeel kon ik hebben tegen de verloedering van de zorg? En of het zo moest zijn kwam er een vacature docent Zorg en Welzijn op mijn pad. Met beide handen heb ik die aangenomen. Dit was mijn kans om aan toekomstige zorgverleners een visie mee te geven over wat goede menswaardige zorgverlening is. Ook al was ik hierin maar een hele kleine schakel. Ik vond en vind dit nog steeds, zinvoller dan staken op een groot plein met spandoeken en liedjes zingen over hoe slecht de zorg wel niet is.

 

En toen werd ik ziek....Ik kreeg de diagnose Endometriose, een gynaecologische aandoening. Ik moest stoppen met werken. Nu was ik de patiënt, ik lag in bed in plaats van dat ik ernaast stond. De rollen waren ineens omgedraaid. Je komt in een situatie waar je niet in wilt zitten, maar toch moet accepteren zoals het is. Je leert wie je echte vrienden zijn, je ervaart hoe de maatschappij omgaat met ziek zijn en je leert dat je van kleine dingen kan genieten, maar dat je daar hulp bij nodig hebt om dat in te zien.

Gelukkig ben ik nu na een aantal jaren goed hersteld en kan ik de zorg kan gaan leveren die ik zelf zo graag gehad had willen hebben toen ik ziek was. De kennis van de afgelopen jaren omzetten in positeve kracht.

 

Dit doet mij ineens aan mijn oma denken. Ze was indertijd 79 jaar en zei, nadat ik als jonge twintiger aan haar verzuchtte dat ik nog lang niet uitgeleerd was: “Meisje, ik leer nog elke dag”

Hoe mooi is het om deze lessen in te kunnen zetten in mijn eigen bedrijf! En zoals mijn oma zei, zal ik elke dag blijven leren....van cliënten, zorgmaatjes en de mensen om mij heen, want zorgen doe je immers samen!!!

Lisette

www.zorgendoenwijsamen.nl

www.facebook.com/zorgendoenwijsamen.nl