4. aug, 2016

Ik werkte in een revalidatiecentrum en kan sommige patiënten nog heel goed herinneren, zoals Gerrit. Gerrit was in zijn goede oude tijd zeeman, vol met tatoeages en grof in de mond. Het verhaal was, dat nadat hij met pensioen ging hij vereenzaamde en zichzelf verwaarloosde. Omdat hij niet sociaal vaardig was, was hij ook niet echt toegankelijk. Niemand liet hij zijn huisje binnen, dus ook de thuiszorg niet. Gerrit was diabeet en in combinatie met verwaarlozing niet echt handig zonder medische zorg. Dit leidde uiteindelijk tot een amputatie van zijn onderbeen.

Ik weet nog goed dat hij bij ons werd opgenomen in het revalidatiecentrum; Gerrit kwam vloekend en tierend de afdeling op. “Hoezo moet ik revalideren, mijn poot is er toch af?!” Jammer voor Gerrit, de artsen hadden voor hem bepaald dat hij weer moest leren lopen met een prothese. Toen wist ik al dat het geen succes zou worden, maar ja, in het behandelplan stond dat hij uiteindelijk lopend het pand moest verlaten.

Ik kan mij nog 1 ochtend heel goed herinneren. Iedereen in rep en roer, want de gloednieuwe prothese van Gerrit was zoek. Dat was ook de enige keer dat ik Gerrit geamuseerd in zijn rolstoel zag zitten terwijl wij aan het zoeken waren. Het kon niet anders dan dat hij de prothese had zoekgemaakt en ik zag de humor er wel van in. Hij had zijn prothese in een waszak gestouwd, de neus van zijn schoen stak er nog uit. Mijn collega kwam de prothese weer terug brengen en Gerrit weer vloeken natuurlijk. Zijn plannetje was mislukt.

Dit was voor mij de aanleiding om nee te zeggen tegen het behandelplan van Gerrit. In die tijd nogal wat, want je deed gewoon wat er werd bepaald door het multidisciplinair team en de revalidatiearts. Waarom moest Gerrit met een prothese leren lopen, terwijl hij het niet wilde? Hij kon uitstekend met zijn rolstoel overweg, was 71 en het enige wat hem nog echt blij maakte was shag roken en een gebakken visje eten. Wat interesseerde hem nou die prothese?! Dat was niet wat hij wilde, dus aan zijn lijf geen polonaise. En gelijk had hij, want wie waren wij om dat te bepalen?!

Dus ik op de barricade en om een lang verhaal kort te maken, het behandelplan werd uiteindelijk bijgesteld.Voor Gerrit was er niets meer te revalideren, is naar een tehuis voor oude zeelieden gegaan en heeft het daar nog nog een jaar vloekend en tierend volgehouden waarna hij is overleden.

Wat ik indertijd van Gerrit heb geleerd is hoe ik voor een patient kon opkomen. Vanaf toen nam ik niets meer klakkeloos van een behandelplan of zorgplan aan. Ik kijk naar de mens waar het om gaat en wat die wilt. En dat gezicht van Gerrit toen wij op zoek waren naar zijn prothese zal ik nooit vergeten, ook al is het 25 jaar geleden.

Lisette 

www.zorgendoenwijsamen.nl

www.facebook.com/zorgendoenwijsamen.nl