14. jul, 2016

 

Geschreven door Ingrid Vente, medeoprichter van Zorgen doen wij Samen en vrijwilliger bij een Hospice 

 

Via de tuin kom ik achterom het hospice binnen en op het moment dat ik de deur open doe, komt de geur van gebraden vlees mij tegemoet. Lekker! En het betekend dat we een gast of gasten binnen hebben die eten. 

Vaak is het zo dat mensen die bij ons verblijven zo ziek zijn, dat ze niet of nauwelijks eten. Vla, bouillon en soms brood maar verder kom je meestal niet.  

 

Ik loop door en hoor een hoop geklets uit de woonkamer / eetkamer komen. Een gedekte tafel ( inclusief onderzetters en pannen) bezet door drie gasten die druk aan het converseren zijn. 

“ Ah, dus jij ben het strijk meisje van vanavond?” is de openingszin van de heren. En inderdaad, dat ik wat ik meestal doe tijdens een avonddienst. Alleen heb ik een flauw vermoeden dat de avond er wel eens anders uit kon gaan zien.  

 

Nadat de collega’s van de dienst voor mij hebben overgedragen, loop ik de eetkamer binnen en begin de tafel af te ruimen. Ondertussen luister ik mee naar wat er allemaal besproken wordt aan tafel. Alles komt voorbij, werk, samenstelling familie, hoe het hospice bevalt en een klein stukje ziektebeeld.  

O ja, ziek. En niet zo’n beetje ook! ( een verpleegkundige van ons zegt altijd: mensen liggen hier niet voor hun zweetvoeten) 

 

Maar als je dit gezelschap zo bij elkaar ziet zitten, dan vergeet je dat bijna. Oké, de ene heeft een slangetje in zijn neus voor zuurstof en de ander zit af en toe met haar ogen dicht omdat het allemaal erg vermoeiend is, maar toch! 

Wat een leven zit er in deze mensen. Niemand klaagt over pijntjes en ongemak. En geloof me, daar hebben ze alle reden toe maar het wordt niet gedaan. 

 

En natuurlijk, als ik later op de avond bij de gasten op hun kamer kom en even een op een met ze praat, hoor ik ook de dingen die niet zo lekker gaan. Maar het lijkt wel of de meeste van onze gasten een wandtegeltje hebben met de tekst: “niet klagen maar dragen”.  

 

Vanavond beneden aan de tafel, had niemand het over ziek zijn. 

Men weet van elkaar dat ze allemaal in hetzelfde schuitje zitten, uitbehandeld en wachten op wat komen gaat. 

Deze avond hadden ze alle drie een goede avond en hebben ze alles eruit gehaald wat er in zat, genoten van elkaar en van het leven. 

Zou iedereen eens vaker moeten doen……. 

 Ingrid

www.zorgendoenwijsamen.nl

www.facebook.com/zorendoenwijsamen.nl