23. jun, 2016

Geschreven door Ingrid Vente, medeoprichter van Zorgen doen wij Samen en vrijwilliger in een Hospice.  

 

Doodgaan is heftig. 

Niemand die je kan vertellen hoe het moet en niemand die je zeggen kan dat het achteraf wel mee valt. 

 

Doodgaan is heftig. 

Voor degene die achterblijven. We moeten er maar op vertrouwen dat onze geliefde naar een betere plek zijn gegaan. Wat zouden we graag een berichtje ontvangen van de “andere kant” dat het fantastisch is daar. 

 

Doodgaan is heftig. 

Als je als vluchteling uit Afghanistan je land moet ontvluchten. Dat je na een lange reis in Nederland bent aangekomen, veilig. 

Dat je last hebt van hoofdpijnen maar dat niet zo gek vind na alles wat je hebt meegemaakt. 

Dat blijkt dat je een hersentumor hebt op je 31ste en er niets meer voor je te doen is. 

 

Doodgaan is heftig. 

Daar lig je dan, in een hospice ( tot een week geleden wist je niet eens wat dat was) in een land waarvan je de taal niet spreekt zonder je naaste familie in de buurt. Een vreemde dokter aan je bed die jou niet kent en die jij niet begrijpt. 

 

En ik sta daar maar, op de drempel van jou kamer. 

Ik zwaai naar je, ik lach naar je en ik praat tegen je in de hoop dat je het prettig vind. Ik sta met een verpleegkundige aan je bed en we verzorgen je. In een flits schiet er door mijn hoofd : “ Mag dit wel? Omdat je moslim bent? Ben je wel moslim?” Als we klaar zijn, krijgen we een warme glimlach van je, ik trek de conclusie dat het goed was zo. 

 

Twee dagen later ben je er niet meer. Ik hoor dat je weer terug gaat naar huis om daar begraven te worden. Deze reis had jij je ongetwijfeld anders voorgesteld. 

Doodgaan is heftig.