9. jun, 2016

Geschreven door Ingrid Vente, medeoprichter van Zorgen doen wij Samen en vrijwilliger in een Hospice   

 

 De wekker gaat om 06.00 uur, wat is dat toch vroeg. Even snel onder de douche, broodje smeren en op weg naar het hospice.

Vandaag heb ik de eerste dienst van de dag. Om 06.45 uur los ik de nachtverpleegkundige af en starten we rustig met de dag. Alleen als ik aankom, zie ik dat de familie van meneer op kamer 2 in de serre zit. Ik loop naar binnen en zie in de gang een grote kaars branden. Dit betekend dat er een gast overleden is. Een en een is twee en de verpleegkundige verteld dat inderdaad meneer overleden is.

Ik loop de serre in en condoleer de familie met hun verlies.

Ze zien er vermoeid uit. “ Wilt u misschien een kopje koffie en iets eten? “ vraag ik. “Graag, we zijn hier al vanaf 05.00 uur...” is het antwoord.

 

Na het bezorgen van het ontbijt vraagt de familie hoe nu verder. Ik leg uit dat we wachten op de huisarts, deze dient namelijk vast te stellen dat meneer inderdaad overleden is.

Pas daarna kan er contact opgenomen worden met de uitvaartonderneming. “O ja, dat moet ook nog” zucht een van de zonen van meneer. Ook al was het duidelijk dat dit moment komen zou, als het eenmaal zover is komt het toch rauw op hun dak. “ Heeft u al nagedacht over de laatste zorg?” is mijn vraag. Men noemt het ook wel “afleggen” maar dit vind ik zelf zo naar klinken. Dit kunnen wij als vrijwilligers namelijk ook verzorgen als de familie dit prettig vind.

Na kort overleg geven de familieleden aan dat ze het fijn zouden vinden als wij dit voor hun vader willen doen.

 

Een van de kinderen gaat thuis kleding halen voor meneer en terwijl de huisarts zijn werk doet, bel ik een van de vrijwilligsters om te vragen of zij mij wil helpen bij de laatste zorg.

 

Om 08.30 uur is mijn collega aanwezig en vragen wij of de familie misschien wil helpen met het verzorgen van hun vader.

Verschrikt kijken ze elkaar aan, “Moet dat?” Dit hoeft niet maar mag wel. Uiteindelijk geeft de familie aan dat ze er wel bij willen zijn maar alleen willen kijken. Samen gaan we naar boven. Tijdens het verlenen van de laatste zorg vertellen we precies wat we allemaal doen. Ook vertellen we dat wij ( dit verschilt natuurlijk per persoon ) altijd tegen de overledenen praten terwijl wij hem wassen en aankleden.

Doordat er gepraat wordt, ontstaat er toch een ontspannen sfeer in de kamer. Voor we het weten helpen de familieleden mee. De een geeft het washandje aan en de ander helpt met het dichtknopen van het overhemd. Ook de kinderen staan op een gegeven moment tegen hun vader te praten en soms komt er zelfs een glimlach op hun gezicht.

 

Na een klein uurtje ligt hun vader er keurig bij, ruimen wij de spullen op en laten de kinderen alleen achter om afscheid te nemen.

 

Terwijl wij beneden aan de koffie zitten, komt de familie de trap af en komt bij ons zitten voor ook een kopje.

Zwijgend zitten we zo een minuut of 10 bij elkaar aan tafel.

 

Om 10.00 uur arriveert de begrafenisondernemer. Voor ons het sein om op te staan en de familie de ruimte te geven om de begrafenis te regelen. Op het moment dat we naar de keuken willen lopen, staan de kinderen op en krijgen we beiden een stevige handdruk en een warme blik.

 

Laatste zorg gaat verder dan het afleggen van de overledenen, het is ook een stukje zorg voor hen die achterblijven.

 

Ingrid

www.facebook.com/zorgendoenwijsamen.nl 

www.zorgendoenwijsamen.nl