26. mei, 2016

Geschreven door Ingrid Vente, medeoprichter van Zorgen doen wij Samen en vrijwilliger in een Hospice  

 

Zo, eerst koffie en de map doornemen.

Ik ben een week niet geweest en in een week kan er in een hospice een hoop veranderd zijn. Al onze gasten zijn er nog dus ik weet een beetje wat ik kan verwachten. Heb vanavond de avonddienst. Deze begint om 18.45 en duurt tot 23.00 en samen met een collega vrijwilliger zorgen wij voor onze gasten.

 

Niet alleen het verzorgen maar ook het huishouden is een van onze taken en de avonddienst verzorgd onder andere ook de strijk.....joepie... Ik kijk in het washok en zie een flinke berg, nou maar gelijk mee aan de slag dan.

 

Terwijl ik sta te strijken, hoor ik vanuit een van de kamers een dame een beetje paniekerig adem halen. De deur van haar kamer staat open en ik steek mijn hoofd om het hoekje. “Hallo” roep ik en zwaai naar de dame. “O meisje, ik kan het niet, ik kan het niet!” Ze heeft sinds ze bij ons ligt, last van hyperventilatie. Ik loop haar kamer op en begin samen met haar, haar oefeningen te doen. Handen op de navel en door de neus in- en door de mond uitademen.

Daar stopt ze al snel mee want ze moet me wat vertellen.

Mevrouw heeft in het buitenland gewoond en kan daar eindeloos over vertellen, met nadruk op eindeloos want als ze eenmaal begint, is er geen houden meer aan. Na een minuut of tien, tijdens een moment van rust, vraag ik aan haar of ze het goed vind dat ik ook even bij de andere gasten ga kijken. “Ja,ja, dat is prima hoor”. Ik zwaai haar gedag en kijk even bij haar buurman om het hoekje. Meneer slaapt en ik loop naar beneden om tegen mijn collega te zeggen dat ik nog even verder ga met de was.

 

Terwijl ik met haar sta te praten, horen we van boven: “Oehoehoehoehoe”. We lopen naar boven en vinden mevrouw op de rand van het bed, happend naar adem. Op het moment dat ik binnenkom, begint ze gelijk weer te vertellen over vroeger.

Ik schiet van binnen in de lach, ikzelf vind alleen zijn ook niet leuk en soms zelf erg moeilijk dus ik begrijp deze dame wel. Ik vraag haar heel even te wachten met haar verhaal en loop naar de gang. Even later kom ik terug, met de strijkplank, wasmand en strijkbout.

Mevrouw kijkt me niet-begrijpend aan en ik zeg: “ Eigenlijk mag het niet maar ik wil zo graag naar uw verhalen luisteren, mag ik voor deze keer op uw kamer strijken?” Glunderend gaat ze verder met haar verhaal terwijl ik sta te strijken.

Een betere oefening om het hyperventileren tegen te gaan is er niet.

Ingrid

 

http://www.zorgendoenwijsamen.nl

 

http://www.facebook.com/zorgendoenwijsamen.nl