25. mei, 2016

Een blog van Lisette Radsma van Zorg en Dienstverlening bureau Zorgen doen wij Samen

 

Zaterdagochtend in de trein, op station Rotterdam gaat er een echtpaar van rond de 70 tegenover mij zitten. Ze groeten mij vriendelijk en ik groet terug.                                                                  

De man vraagt nerveus aan zijn vrouw waar ze naar toe gaan. In de eerste instantie een vreemde vraag, omdat ik er vanuit ga dat je het weet voordat je een trein instapt. Zijn vrouw vertelt hem dat ze naar de kinderen en kleinkinderen in Middelburg gaan. Ze noemt de namen en hij zegt de namen aandachtig na. Hij plukt wat aan zijn jas en zegt tegen zijn vrouw dat hij trek heeft in koffie. Zijn vrouw schenkt uit een thermoskan een beker koffie voor hem in. Koffie met veel melk. Gelukzalig gaat hij daarvan drinken.....zeg maar gerust slobberen. Zonder gene en met zijn ogen dicht. Het laatste beetje koffie veegt hij er met zijn wijsvinger uit en steekt het in zijn mond. “Was het lekker?” vraagt ze. “Heerlijk!”zegt hij.

De man geeft de beker aan zijn vrouw en vraagt nerveus waar de reis naar toe gaat. Geduldig vertelt zijn vrouw hetzelfde verhaal en hij plukt weer aan zijn jas "maar eh..naar wie dan?” Zijn vrouw was de namen vergeten op te noemen. Ze noemt het rijtje weer rustig op en elke naam zegt hij weer aandachtig na. Ondertussen rijden we door de weilanden.

De man veert op als hij een boer met zijn hondje door het land ziet lopen en begint over zijn hond te vertellen. Binkie heet die en kan heel goed mollen vangen. Ik heb zo'n vermoeden dat hij het verhaal over zijn hond Binkie al duizend keren aan haar heeft verteld, maar ze luistert aandachtig. Hij raakte niet over zijn hondje uitgepraat....en over zijn vader, een hardwerkende boer. Met tranen in de ogen vertelt hij over zijn moeder die niet zo lief voor hem is. Met een zakdoek dept de vrouw zijn natte ogen. Hij pakt de zakdoek en snuit even flink zijn neus.”Ik heb trek in koffie” zegt hij ineens, terwijl hij de zakdoek in zijn jaszak stopt. Zijn vrouw pakt de thermoskan en schenkt in de nagenoeg schone beker de koffie in. Alsof het zijn eerste bakkie koffie is begint hij er genietend met zijn ogen dicht van te drinken.

Zo gaat de treinreis door. Ik probeer een boek te lezen, maar dat lukt niet omdat ik luister naar zijn verhalen. Met een engelengeduld en veel liefde luistert zijn vrouw naar hem. Ze luistert en beantwoordt de vragen alsof hij ze niet eerder heeft vertelt of gevraagd.

Natuurlijk moet hij plassen na al die koffie en uiteraard wil ik op hun bagage letten als zij hem naar de wc brengt. Gelukkig is hij nog goed ter been. Een lange magere man waar je zo op het eerste oog niets aan ziet. Hij vertrouwd voor 100% op zijn kordate vrouw die drie koppen kleiner is. Lief om te zien hoe zij hem door de trein richting wc leidt. Met diep respect kijk ik ze na.

Eenmaal terug valt de man in slaap en leunt achterover. Zijn hoofd rust tegen de jas van zijn vrouw die ze net voor hem heeft opgevouwen zodat hij niet gaat knikkebollen. Ze ziet dat ik kijk en begint een praatje. “Hij is zo snel moe, dan kan ik ook even rusten” knipoogt ze . “Een hele zorg” zeg ik, met daaropvolgend dat ik het zo goed vind dat ze ondanks de situatie van haar man toch samen met hem de trein instapt. “Mijn man geniet zo van de treinreis, leeft dan helemaal op. Dat zijn dan ook de momenten dat hij het spraakzaamst is” zegt ze met een glimlach. Aan haar ogen zie ik dat ze moe is.

Bijna in Middelburg aangekomen maakt ze haar man wakker. Verschrikt vraagt hij waar ze zijn en wat ze gaan doen. En weer legt ze het rustig uit. De namen worden weer genoemd. “Gaan we daar koffie drinken?” vraagt hij. “Ja met taart”, zegt de vrouw.

Ik zie dat ze op het perron worden opgevangen door de zoon. Met een grote glimlach en open armen herkent de man zijn zoon. Ook al kan hij de naam van zijn zoon niet meer onthouden, zijn hart is hem niet vergeten. Ik kijk ze na. Arm in arm met de zoon voorop lopen ze van het perron en ik zie haar vermoeide ogen weer voor me . Die ogen zeggen mij dat het zwaar is om partner en mantelzorger tegelijk te zijn. Hoe fijn zou het zijn als je alleen partner kan zijn en de zorg kan overlaten aan anderen?! Hoe prettig zou het zijn als je uitgerust samen met je partner de trein in kan stappen om naar zijn verhalen te luisteren?!

Deze treinreis heeft mij aan het denken gezet. Het heeft mij geïnspireerd en geeft mij nog meer drive om met mijn zorg en dienstverlening bureau de mantelzorger hulp aan te bieden. Zorgen doe je immers samen!!!

Lisette

http://www.zorgendoenwijsamen.nl

http://www.facebook.com/zorgendoenwijsamen.nl